منی که هر وقتی بخوای می تونی برام ناز کنی
گره به ابرو بندازی واسم تاخت و تاز کنی
منی که ذکر نام تو واسم کلام آخره
منی که هدیه ام واسه تو ترانه ی نیلوفره

منی که خوندم واسه تو ترانه ی نیلوفرو
عاشقا با صدای من دم دادن این ترانه رو
منی که رو بال نفسم فقط اسم تو می شینه
بین تمام خوشگلا چشام فقط تورو می بینه

دیگه از شاخه گلای جور وا جور گل چیدنت یعنی چه ؟!
از من فدایی دل بریدنت یعنی چه ؟!
منی که قلبمو مثل کف دستم واسه تو رو کردم
به منو به سادگیم خندیدنت یعنی چه ؟!

ترانه ای از مارتیک

چشم وقتی زیباست که پر از اشک باشه!! اشک وقتی زیباست که برای عشق باشه!! عشق وقتی زیباست که برای تو باشه!! تو وقتی زیبایی که برای من باشی

دوستی یک حادثه است و جدایی یک قانون. پس بیایید حادثه ساز و قانون شکن باشیم

به کودکی گفتند عشق چيست؟گفت:بازی.

به نوجوانی گفتند عشق چيست؟گفت:رفيق بازی.
به جوانی گفتند عشق چيست؟گفت:پول و ثروت.
به پيرمردی گفتند عشق چيست؟گفت:عمر.
به عاشقی گفتند عشق چيست؟چيزی نگفت،آهی کشيد و سخت گريست.

از من پرسیدند عشق چیست؟گفتم گل نیلوفر

با اینکه دوست داشتم با تموم وجودم داد بزنم به خاطر تو!  بهش گفتم: به خاطر هیچ کس.

پرسید پس به خاطر چی زنده هستی؟ با اینکه دلم داد می زد به خاطر دل تو ... با یه بغض غمگین بهش گفتم: به خاطر هیچی.

ازش پرسیدم: تو به خاطر چی زنده هستی؟

در حالیکه اشک تو چشاش جمع شده بود گفت: به خاطر کسیکه به خاطر هیچ زنده هست.

در تعطيلات كريسمس، در يك بعد از ظهر سرد زمستاني، پسر شش هفت ساله‌اي جلوي ويترين مغازه‌اي ايستاده بود. او كفش به پا نداشت و لباسهايش پاره پوره بودند. زن جواني از آنجا مي‌گذشت. همين كه چشمش به پسرك افتاد، آرزو و اشتياق را در چشمهاي آبي او خواند. دست كودك را گرفت و داخل مغازه برد و برايش كفش و يك دست لباس گرمكن خريد.
آنها بيرون آمدند و زن جوان به پسرك گفت:
"حالا به خانه برگرد. انشالله كه تعطيلات شاد و خوبي داشته باشي."
پسرك سرش را بالا آورد، نگاهي به او كرد و پرسيد: "خانم! شما خدا هستيد؟"
زن جوان لبخندي زد و گفت: "نه پسرم. من فقط يكي از بندگان او هستم."
پسرك گفت: "مطمئن بودم با او نسبتي داريد."

از دان كلارك

و دستانش به زير پوششي از گرد پنهان بود

 ولي آخر كلاسيها ،

لواشك بين خود تقسيم ميكردند

وان يكي در گوشه اي ديگر ‹ جوانان › را ورق ميزد

براي اينكه بيخود هاي و هو ميكرد و با آن شور بي پايان ،

تساويهاي جبري را نشان ميداد

با خطي خوانا بروي تخته اي كز ظلمتي تاريك

غمگين بود

تساوي را چنين نوشت : يك با يك برابر است .

از ميان جمع  شاگردان يكي برخاست ،

هميشه يك نفر بايد بپاخيزد ...

به آرامي سخن سر داد :

 تساوي اشتباهي فاحش و محض است .

نگاه بچه ها ناگه به يك سو خيره گشت و

معلم مات برجا ماند

و او پرسيد : اگر يك فرد انسان ، واحد يك بود

آيا باز يك با يك برابر بود ؟

سكوت مدهوشي بود و سوالي سخت .

معلم خشمگين فرياد زد آري برابر بود

و او با پوزخندي گفت :

اگر يك فرد انسان  واحد يك بود

آنكه زور و زر بدامن داشت بالا بود و آنكه

قلبي پاك ودستي فاقد زر داشت پايين بود

اگر يك فرد انسان واحد يك بود

آنكه صورت نقره گون ، چون قرص مه ميداشت بالا بود

وان سيه چرده كه ميناليد پايين بود؟

اگر يك فرد انسان  واحد يك بود ،

اين تساوي زير و رو ميشد

حال ميپرسم يك اگر با يك برابر بود

نان و مال مفتخواران ار كجا آماده ميگرديد ؟

يا چه كس ديوار چين ها را بنا ميكرد ؟

يك اگر با يك برابر بود

پس كه پشتش زير بار فقر خم ميشد ؟

يا كه زير ضربت شلاق له ميگشت ؟

 يك اگر با يك برابر بود

پس چه كس آزادگان را در قفس ميكرد ؟

معلم ناله آسا گفت : بچه ها در جزوه هاي خويش بنويسيد :

يك با يك برابر نيست ...

 برگرفته از وبلاگ صفا سیتی

   اسم تو نوازش لبهای سرد و بی صداست

چی می شد عشقا همه مثل تو آسمونی بود 

   چشم تو دنیایی از جنس محبت و وفاست 

دست مهربون تو هدیه ای از لطف خداست 

   همه نوازشات آرامش و صلح و صفاست  

نفسا تازه میشن وقتی که بوی تو می یاد     

   همیشه نفس بکش عطر نفسهات کیمیاست   

بیان قصه ای که گویای

عظمت و شکوه یک عشق باشد

قصه ی عشق شیرین که

از دریا کهنسال تر است

حقیقتی ساده از عشقی که

او برایم به ارمغان آورد...

از کجا آغاز کنم؟

او همانند بارانی تابستانی که

زمین را به سطحی درخشان مبدل می سازد

به دنیای من راه پیدا کرد

و زندگیم را درخشان ساخت

او به دنیای خالی من

مفهوم بخشید

او قلب مرا لبریز می کندو دل مرا با احساسی خاص

لبریز می کند

او روح مرا از عشق والا و بیکران

سرشار می سازد

آنگونه که هرجا بروم

هرگز تنها نخواهم ماند.

با وجود او چه کسی می تواند تنها باشد

راستی این عشق تا چه هنگام دوام خواهد داشت؟!

آیا می توان عمر عشق را

با مبنای روزو ساعت سنجید؟

اکنون جوابی ندارم!!

اما همین قدر قادرم بگویم که:

به او نیاز دارم

او قلب مرا لبریز می کند.

برگرفته از وبلاگ مشق عشق

یک بنده خدایی، کنار اقیانوس قدم میزد و زیر لب دعایی زمزمه میکرد. نگاهی به آسمان آبی و دریای لاجودین و ساحل طلایی انداخت و گفت : خدایا میشود تنها آرزوی من را بر آورده کنی؟

ناگاه ابری سیاه آسمان را پوشاند و رعد و برقی در گرفت در هیاهوی رعد و برق صدایی به گوش رسید که میگفت چه آرزویی داری بنده محبوب من؟

مرد سرش را به آسمان بلند کرد و ترسان و لرزان گفت : ای خدای کریم از تو میخواهم جاده‏ای بین کالیفرنیا و هاوایی بسازی تا هر وقت دلم خواست در آن رانندگی کنم !!

از جانب خدای متعال ندا آمد که : ای بنده من ! من تو را به خاطر وفاداری ات بسیار دوست میدارم و  میتوانم خواهش تو را برآورده کنم . اما تو هیچ میدانی انجام تقاضای تو چقدر دشوار است؟ هیچ میدانی که باید ته اقیانوس آرام را آسفالت کنم؟ هیچ میدانی چقدر آهن و سیمان و فولاد باید مصرف شود؟ من همه اینها را انجام دهم اما آیا نمیتوانی آرزوی دیگری بکنی؟

مرد مدتی به فکر فرو رفت، آنگاه گفت

ای خدای من ! من از کار زنان سر در نمی‏آورم میشود بمن بفهمانی که زنان چه میگویند؟  میشود بمن بفهمانی که احساس درونی شان چیست؟ اصلا میشود بمن یاد بدهی که چگونه میتوان زنان را خوشحال کرد؟

صدایی از جانب بارتعالی آمد که : ای بنده من آن جاده ای که خواسته بودی دو بانده باشد یا چهار بانده ؟؟!!

فقط اوست كه مي‌داند وزن دعاي پاك و خالص چقدر است .
دعا بهترين هديه رايگاني است كه مي‌توان به هر كسي داد و پاداش بسيار برد

در محرم سینه ها غرق ملالی دیگر است

جاری از چل چشمه دلها زلالی دیگر است

با حلولش برنخیزد جز فغان از عاشقان

طاق ابروی محرم را هلالی دیگر است

بس که لحظه لحظه هایش سرخ و عاشورایی است

سیر شیون کردنش امر محالی دیگر است

لحظه ای با لحظه هایش اشک حرمان ریختن

نیست ناممکن ولی محتاج حالی دیگر است

ماتمش اطفال را سازد چو زالان سوگوار

در غمش هر شیرخواری شیر زالی دیگر است

چند روزی با علم نی اسبها را هی کنند

کودکان را در محرم قیل و قالی دیگر است

هیچ کس چون ما نگیرد ماتم این ماه را

با محرم شیعیان را اتصالی دیگر است

تشنه یک سینه ی سیرم، مرا بسمل کنید

بال بال مرغ بسمل، بال بالی دیگر است

عزتی گرهست جز" هیهات منَ الذِله" نیست

درس عشق آموختن کسب کمالی دیگر است

هرچه داریم از حسین(ع) و عشق او داریم ما

کربلا ای کربلا ای کربلا ای کربلا

فرارسیدن ایام تاسوعا و عاشورای حسینی را بر تمام مسلمان تسلیت عرض میکنیم

اگر مي داني در اين جهان كسي هست كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد ، مهم نيست كه او مال تو باشد ، مهم اين است كه فقط باشد : زندگي كند ، لذّت ببرد و نفس بكشد کاش مي شد تو حين سختي بازم عاشق بمونيم

 هر كي نگاه چپ كنه
ريختشو داغون بكنم

دلم ميخواد يه شب بيام
 تو خواب به تو سر بزنم

 پشت در قلب تو
يواش يواش در بزنم

 بگم آهاي صاحب خونه
مهمون عاشق نميخواي

خوابي ديدم
خواب ديدم در ساحل با خدا قدم ميزنم. بر پهنه از آسمان لحظه هايي از زندگي ام برق زد
در هر صحنه دو جفت جاي پا روي شن ديدم. يکي متعلق به من و ديري متعلق به خدا وقتي آخرين صحنه در مقابلم برق زد...به پشت سر و جاي پاهاي روي شن نگاه کردم
متوجه شدم که چندين بار در طول زندگيم فقط يک جفت جاي پا روي شن بوده است
همچنين متوجه شدم که اين در سخت ترين و غمگين ترين دوران زندگي ام بوده است
اين برايم واقعا ناراحت کننده بود و در موردش از خدا سوال کردم
خدايا تو گفتي اگر به دنبال تو بيايم . در تمام راه با من خواهي بود . ولي ديدم که در سخترين دوران زندگی فقط يک جفت جاي پا وجود داشت . نمي فهمم چرا هنگامي که بيش از هر وقت به تو نياز داشتم مرا تنها گذاشتي
خدا پاسخ داد: " بنده بسيار عزيزم من در کنارت هست و هرگز تو را تنها نمي گذارم
اگر در آزمون ها و رنج ها فقط يک جفت جاي پا مي بيني ، زماني بود که تو را در آغوشم حمل مي کردم.<خداوند مهربانانه مرا نگاه كرد. لبخندي زد و گفت: فرزندم من به تو قول دادم كه هميشه همراهت باشم . در شب و روز ، در شادي و غم ، در گرفتاري و خوشبختي.
من به قول خود وفا كردم .
هرگز تو را تنها نگذاشتم
هرگز تو را رها نكردم
حتي براي لحظه‌اي
آن جا پا كه در آن روزهاي سخت مي‌بيني ، جا پاي من است ، وقتي كه تو را به دوش مي‌كشيدم....

بي تو، مهتاب شبي، باز از آن کوچه گذشتم،
همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،
شدم آن عاشق ديوانه که بودم.

در نهانخانه جانم، گل ياد تو، درخشيد
باغ صد خاطره خنديد،
عطر صد خاطره پيچيد:

يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.
من همه، محو تماشاي نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد، تو به من گفتي:
- « از اين عشق حذر کن!
لحظه اي چند بر اين آب نظر کن،
آب، آيينه عشق گذران است،
تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است؛
باش فردا، که دلت با دگران است!
تا فراموش کني، چندي از اين شهر سفر کن»!

با تو گفتم:« حذر از عشق!؟- ندانم
سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم،
نتوانم!

روز اول، که دل من به تمناي تو پر زد،
چون کبوتر، لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم...»

باز گفتم که:« تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذز از عشق ندانم، نتوانم!»

اشکي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب، ناله تلخي زد و بگريخت...

اشک در چشم تو لرزيد،
ماه بر عشق تو خنديد!

يادم آيد که: دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه کشيدم.
نگسستم، نرميدم.

***
رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم،
نه گرفتي دگر عاشق آزرده خبر هم،
نه کني ديگر از آن کوچه گذر هم...

بي تو، اما، به چه حالي من از آن کوچه گذشتم

كه رفتنت چقدر دلمو ميسوزونه؟

سنگيني ترس از جدايي ، ترس از دست دادن تو مثل بختك افتاده تو ثانيههاي زندگيم ..

نفسمو بند مياره وقتي اين توهّم وحشي مياد سراغم...

همش تو اين فكرم كه الانه آخرين قوقولي قوقول سپيده دمو بشنوم و.....

تازه داشتم نو ميشدم...

تازه داشتم حس نميخوام تموم بشمو تكرار ميكردم...

كه به يكباره زمزمه تموم ميشه تموم ميشه گوشمو آزار داد و خونة آرزوهامو ويرون كرد

دونه هاي مرواريد روي گونه هام گواه اين دلواپسي هام...

باورم نيست هنوز
وداع تلخ ما به فصلي سرد
بي حضور خورشيد
بي نشان رويت
ماندنم باز به چنگ ترديد

باورم نيست هنوز
نواي زمزمه هاي پاكت به گوش من نرسيد
سينه ات بي من فسرد
مرا چه سود پر كشيدن تو
به مرز صبح نبرد

باورم نيست هنوز
امير داوري از خاطره تنها باقي ست
براي مستي من
ياد و نامش ساقي ست

كاش اينجا بودي
كه نبض پنجره با چشم تو از سر گيرد
كه باز بپيچد نواي تو در جان
به اميد تو و خنده هاي تو نميرد

باورم هست اما
زندگيم جاري ست
با تو ام من با تو
عشق از مرگ عاري ست

در نگاه تو، هميشه خواهشي پيداست
خواهشي که چون زبان شعر من، گوياست

راست مي گويم، ولي جرئت نخواهم داشت
تا بپرسم« اين نگاه تو به چه معناست؟ »

من به روح آبي تو، سخت نزديکم
جنگل لب تشنه اي، همسايه با درياست

دوست دارم، تو بگويي« دوستت دارم»!
گرچه اينگونه توقع، اندکي بيجاست

مثل حس نشئگي، بي حجم و سيالي
با خيالت آرميدن، خوشترين روياست

پيش پايت، روح يک شاعر به خاک افتاد
غرور تو، همين را از خدا مي خواست

در پشت حصار تنهايي
چه زيباست سكوت باغ

برگ از درخت افتاده،
زير پا مانده است يارب

نواي مرغ عاشق را
كلاغ نگون بخت مي كند ترجماني

آب باغ را ،
پاي رفتن نيست

خشم پاييز زمان
با باد مي خواند
مرثيه مرگ غنچه را
گل نيلوفر در سكوت ماتم زا
آهسته مي گويد :
خداحافظ ، خداحافظ

تو از اين گونه نبايد باشي
تو از اين گونه که مي سوزاني
و از اين چشمان پر از شوق مرا
از خودت ميراني
من تو را مثل خدايان اساطيري دور
در خودم ساخته ام
و غرورم را در يک شب باراني
زير پاهاي تو انداخته ام
من به تو باخته ام , باخته ام .......

به روي گونه تابيدي و رفتی

مرا با عشق سنجيدي و رفتي

تمام هستي ام نيلوفري بود

تو هستي مرا چيدي و رفتي

داستان درباره يک کوهنورد است که ميخواست از بلندترين کوهها بالا برود.او پس از سالها آماده سازي، ماجراجويي خودش را آغاز کرد.ولي از آنجا که افتخار کار را فقط براي خودش مي خواست تصميم گرفت تنها از کوه بالا برود.شب بلنديهاي کوه را تمامآ در بر گرفت و مرد هيچ چيز را نمي ديد.همه چيز سياه بود.اصلا ديد نداشت و ابر روي ماه و ستاره ها را پوشانده بود.همانطور که از کوه بالا مي رفت چند قدم مانده به قله کوه پايش ليز خورد و در حالي که به سرعت سقوط مي کرد از کوه پرت شد.در حال سقوط فقط لکه هاي سياهي را در مقابل چشمانش مي ديد و احساس وحشتناک مکيده شدن به وسيله قوه جاذبه او را در خود مي گرفت. همچنان سقوط مي کرد و در آن لحظات ترس عظيم همه رويدادهاي خوب و بد زندگي به يادش آمد.اکنون فکر مي کرد مرگ چقدر به او نزديک است. ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد.بدنش ميان آسمان و زمين معلق بود و طناب او را نگه داشته بود و در اين لحظه سکون برايش چاره اي نماند جز آنکه فرياد بکشد:

- خديا کمکم کن

 ناگهان صداي پر طنيني که از آسمان شنيده مي شد جواب داد:

- از من چه مي خواهي؟

- اي خدا نجاتم بده!

- واقعا باور داري که من مي توانم تو را نجات بدهم؟

- البته که باور دارم.

- اگر باور داري طنابي را که به کمرت بسته است پاره کن...
يک لحظه سکوت...و مرد تصميم گرفت با تمام نيرو به طناب بچسبد.گروه نجات مي‏گويندکه روز بعد يک کوهنورد يخ زده را مرده پيدا کردند.بدنش از يک طناب آويزان بود و با دستهايش محکم طناب را گرفته بود....و او فقط يک متر از زمين فاصله داشت

با اين همه ظلم تو ببين باز چه جوري
پاي این همه قول وقرارمون من نشستم

نشكن دلمو بخدا آهم ميگيره دامنتو عاقبت يه روز
نگو بيخبري نگو نميدوني دلم پر از يه نفرينه سينه سوز

نگو بي خبري نگو نميدوني وقتي که نيستي
گريه شده كاره اين دل عاشق شب و روز

ديونه نكن دلمو آهم ميگيره دامنتو عاقبت يه روز
نگو بيخبري نگو نميدوني دلم پر از يه نفرينه سينه سوز

نگو بي خبري نگو نميدوني وقتي که نيستي
گريه شده كاره اين دل عاشق شب و روز

اولين ديدار ما و آن خدنگ چشم تو
همچو تيري از كمان ، بر دل اصابت ميكند

گر چه لب بستم فرو و ديده تر دارم زهجر
گوش داري بشنوي ؟ دل را صدايت ميكند

كو به كو من آمدم ، جستم حريمت عاقبت
گوشه چشمي كني ، دل را كفايت ميكند

گر كه خواهي دهم جان من كنون در محضرت
بي گمان دل ، آن زمان فرمان اطاعت ميكند

جان چه باشد تا بريزم من همه در پاي تو
تو بگو هر آنچه خواهي ، من رضايت ميكنم

گر همه عالم بهم لشكر شوند و من يكي
محض يارم من روم ميدان ، شجاعت ميكنم

دل خوشم يارا كه وقتي جان رود از كالبد
هر زمان لبهاي من ، دارد صدايت ميكند

گر حديث عشق خواهي بشنوي از دل
رو ره حق گير ، آن ما را شفاعت ميكند

^{مــــرا درد و مـــرا درمـــان حسين(ع) اســت
مــــــرا اول مـــــرا پــايــان حسين(ع) اســت}

 ^{دل هـــر کـس بــه ايــمــانـــی ســرشتــه
مـرا هم دين و هم ايمـان حسين(ع) است}

^{هـــمــه عـــالــم بـــه اذن حــق تـــعــااــی
چـو عبـدی سر به فرمان حسين(ع) اسـت}

^{بـهـشـت جــنــت و فـــــــردوس اعــــــــلا
هــمــه مــعـلـول پيـمـان حسين(ع) است}

^{بـــرای هـــــر دلـی جــانــــان و جـــــانــی
 مرا هم جان و هم جانان حسين(ع) است}

^{عــقــول جـــن و انـــس و هـــــم مـلائـــــک
 بـه حـّق حق کـه حيـران حسين(ع) اسـت}

^{چـو خــواهـم روضـه ی رضــــوان بـه فــردا
 که من را روضه ی رضوان حسين(ع) است}

^{چــرا عـــــا لــم ز جـانــش نــــــــــاله دارد
 مــگـر او هم پـريـشان حسين(ع) اســت}

دختري از جنس نور
مهربون وپر غرور

مي خواد که آدم کنه
آخ ما رو از راه دور

خداي آسمونها
خداي کهکشونها

چشماتو خوب وا بکن
نگهدارش بمونه

اون خيلي مهربونه
مر حم زخمامونه

دلم مي خواد بدونه
دلم باهاش ميمونه

دختر 20 خدا
خودش اينو مي دونه

وقتی سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختری بود که کنار دستم نشسته بود و اون منو «داداشی» صدا مي کرد. به موهای مواج و زيبای اون خيره شده بودم و آرزو میکردم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون توجهي به اين مساله نميکرد. آخر کلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست. من جزومو بهش دادم. بهم گفت :«متشکرم» و گونه من رو بوسيد.

ميخوام بهش بگم، ميخوام که بدونه، من نمی خوام فقط «داداشی» باشم. من عاشقشم. اما… من خيلي خجالتي هستم … علتش رو نميدونم.
…
تلفن زنگ زد. خودش بود. گريه مي کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پيشش. نميخواست تنها باشه. من هم اينکار رو کردم. وقتي کنارش رو کاناپه نشسته بودم. تمام فکرم متوجه اون چشمهای معصومش بود. آرزو ميکردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از 2 ساعت ديدن فيلم و خوردن 3 بسته چيپس ، خواست بره که بخوابه، به من نگاه کرد و گفت : «متشکرم» و گونه من رو بوسيد.

ميخوام بهش بگم، ميخوام که بدونه، من نمي خوام فقط «داداشی» باشم. من عاشقشم. اما… من خيلی خجالتی هستم… علتش رو نميدونم.
…
روز قبل از جشن دانشگاه پيش من اومد. گفت : «قرارم بهم خورده ، اون نميخواد با من بياد»
من با کسی قرار نداشتم. ترم گذشته ما به هم قول داده بوديم که اگه زمانی هيچکدوممون برای مراسمی پارتنر نداشتيم با هم ديگه باشيم، درست مثل يه «خواهر و برادر» . ما هم با هم به جشن رفتيم. جشن به پايان رسيد. من پشت سر اون، کنار در خروجی، ايستاده بودم، تمام هوش و حواسم به اون لبخند زيبا و اون چشمان همچون کريستالش بود. آرزو می کردم که عشقش متعلق به من باشه، اما اون مثل من فکر نمی کرد و من اين رو ميدونستم، به من گفت :«متشکرم، شب خيلی خوبی داشتيم»، و گونه منو بوسيد.

ميخوام بهش بگم، ميخوام که بدونه، من نمي خوام فقط «داداشی» باشم. من عاشقشم. اما… من خيلی خجالتی هستم… علتش رو نميدونم.

…

يه روز گذشت، سپس يک هفته، يک سال… قبل از اينکه بتونم حرف دلم رو بزنم روز فارغ‌التحصيلی فرا رسيد، من به اون نگاه می کردم که درست مثل فرشته ها روی صحنه رفته بود تا مدرکش رو بگيره. ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون به من توجهی نمی‌کرد و من اينو ميدونستم، قبل از اينکه کسی خونه بره به سمت من اومد، با همون لباس و کلاه فارغ التحصيلی، با گريه منو در آغوش گرفت و سرش رو روی شونه من گذاشت و آروم گفت: «تو بهترين داداشی دنيا هستی، متشکرم» و گونه منو بوسيد .

ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه، من نمی خوام فقط «داداشی» باشم. من عاشقشم. اما… من خيلی خجالتی هستم… علتش رو نميدونم.
…
نشستم روی صندلی ، صندلی ساقدوش، توی کليسا، اون دختره حالا داره ازدواج ميکنه، من ديدم که «بله» رو گفت و وارد زندگی جديدی شد. با مرد ديگه ای ازدواج کرد. من ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون اينطوری فکر نمی کرد و من اينو ميدونستم، اما قبل از اينکه از کليسا بره رو به من کرد و گفت: «تو اومدی؟ متشکرم»

ميخوام بهش بگم، ميخوام که بدونه، من نمی خوام فقط «داداشی» باشم. من عاشقشم. اما… من خيلی خجالتی هستم… علتش رو نميدونم.
…
سالهای خيلی زيادی گذشت. به تابوتی نگاه ميکنم که دختری که من رو داداشی خودش ميدونست توی اون خوابيده، فقط دوستان دوران تحصيلش دور تابوت هستند، يه نفر داره دفتر خاطراتش رو ميخونه، دختری که در دوران تحصيل اون رو نوشته. اين چيزی هست که اون نوشته بود:
«تمام توجهم به اون بود. آرزو ميکردم که عشقش براي من باشه. اما اون توجهی به اين موضوع نداشت و من اينو ميدونستم. من ميخواستم بهش بگم، ميخواستم که بدونه که نمی‌خوام فقط برای من يه داداشی باشه. من عاشقش هستم. اما… من خجالتی ام… نمیدونم… هميشه آرزو داشتم که به من بگه دوستم داره.
…
اي کاش اين کار رو کرده بودم…. با خودم فکر می‌کردم و گريه!

اگه همديگرو دوست داريد، به هم بگيد، خجالت نکشيد، عشق رو از هم دريغ نکنيد، خودتونو پشت القاب و اسامی مخفی نکنيد، منتظر طرف مقابل نباشيد، شايد اون از شما خجالتی تر و عاشق تر باشه.

اگر براي تو شعري عاشقانه بخوانم اين شعر تا ابد با تو خواهد زيست حتي وقتي كه ديگر نباشم يا وقتي كه ديگر عشقي ميان ما نباشد. شعر عاشقانه بيشتر از آدمها ميماند . عاشقانت تو را ترك ميكنند اما شعر عاشقانه هميشه با تو خواهد بود پس بگذار برايت شعري عاشقانه بخوانم ! شعري از اعماق جان كه مرا به ياد تو آورد شعري كه هميشه به تو بماند.