با وزش باد، برگها که ديگر رمقي برايشان نمانده بود،دسته دسته بر روي زمين مي ريخت.رعدي در آسمان شب جان گرفت و برقش چشمها را خيره کرد.موسيقي باران نيز شروع شد، باراني با قطراتي پاک ولطيف.آمده بود سياهي ها را بشويد و زندگي بخشد.اما درجايي از اين شهر قلبي شعله ور بود.شعله اي که هيچ باراني توان سرد کردن آن را نداشت.و اين قلب متعلق بود به پسري جوان.پسري که مدهوش و شيداي عشقي بود. عشقي ناگهاني که تمام وجودش را لرزانده بود.عشق به دختري بس زيبا و مغرور .مطمئن بود اگر ذره اي از راز دلش را براي او بگويد،پاسخش تنها خنده اي خواهد بود و بس.خنده اي تلخ که پاهايش را سست مي کرد و مانند خنجر روحش را مي درانيد.پس چه بايد کرد؟
باران شديدتر شد.پسر در گوشه اي از پارک،سرا پا خيس از رحمت الهي،روي يک نيمکت نشسته بود.چشمانش مي گفت که درختان را مي نگرد ،اما او غرق افکارش بود.
به روزي فکر مي کرد که براي اولين بار او را ديده بود.روزي که زيبا ترين روز زندگيش شده بود.هيچ وقت آن لحظه را فراموش نمي کرد.گويي که برق به او زده باشد، در جا خشکش زده بوذ.دختر به مانند قويي سپيد، خرامان مي رفت و نگاهها را به دنبال خود مي کشيد.نفسش به شماره افتاده بود.در همهمه خيابان صداي قلب خود را مي شنيد که انگار داشت از جايش کنده مي شد.آنقدر با چشمان ستايشگرش به او خيره شد تا آرام آرام از ديدگانش محو شد.
بالاخره به خود آمد و اولين چيزي که به ذ‌‌هنش رسيد اين بود که:او که بود؟ او که بود؟پسر از خودش مي پرسيد، چه چيزي در وجود آن دختر بود که اين چنين او را منقلب کرده بود.
تا آنجايي که خودش را مي شناخت در مورد جنس مخالف ضعفي نداشت.چون با دختران زيادي سروکار داشت و همه برايش مانند دوستان معمولي بودند و در واقع نسبت به آنها بي تفاوت بود.هيچ وقت اين حس را در مورد کسي پيدا نکرده بود و برايش کاملآ بيگانه بود.با اين حال احساس خوبي داشت و اين احساس وادارش مي کرد که هرروز به انتظار دختر بنشيند.انتظاري شيرين که پس از مدتي برايش عادت شده بود.
با شناختي که از خودش داشت و فکر مي کرد که در اين جور مواقع راحت مي تواند صحبت کند، اما ترس خاصي باعث مي شد اين کار را نکند.به نظرش اين کار ريسک بزرگي بود.چون اگر جواب منفي مي بود، زندگي معنيش را براي او از دست مي داد.
بله.آن دختر تمام زندگيش شده بود.روزها به او فکر مي کرد و شبها رويايش را مي ديد.رويايي که به نظرش دست نيافتني مي آمد.اما اين طور هم نمي شد ادامه داد.پس چه بايد کرد؟ چه بايد کرد؟
باران همچنان مي باريد...
اين بار پسر تصميم خودش را گرفته بود.بايد با او صحبت مي کرد. بايد به او مي گفت که در وجودش چه طوفاني بر پاست. از روي نيمکت بلند شد و پارک را ترک کرد.مي دانست که چند دقيقه ديگر دختر از راه مي رسد و ديگر فرصت فکر کردن را ندارد. با اين که تصميمش قاطع بود، اما دودلي و ترديد لحطه اي رهايش نمي کرد.براي چندمين بار نگاهي به انتهاي خيابان انداخت.بالاخره دختر از دور نمايان شد، ولي تنها نبود.البته پسر تعجب نکرد چون بعضي وقتها دوستش را همراه او ديده بود.
با خودش گفت حالا که او تنها نيست کارش سخت تر خواهد شد.شايد به خاطر دوستش هم که شده از حرف زدن با او امتناع کند.باز هم داشت شک مي کرد.اما همان احساسي که روز اول در وجودش شکل گرفته بود، و روز به روز هم پر رنگتر مي شد، پسر را به جلو راند.قدمهايش را محکمتر برداشت و در ذهن تمام حرفهايي که مدتها مرور مي کرد باز هم مرور کرد.سعي کرد در مسيرشان قرار بگيرد . دختر به همراه دوستش به چند قدمي او رسيده بود.که ناگهان پسر گفت: سلام.
طوري سلام داد که کاملآ مشخص بود مخاطب او دختر است و نه دوستش.دختر نيز در سکوت با چشمان فريبنده اش به او خيره شده بود.
در حالي تته پته مي کرد ادامه داد:
من.....من قصد مزاحمت ندارم.فقط مي خوام که ... میخوام بگم که..... من مدتهاست مي خوام با شما صحبت کنم و.... و بگم که .... که خيلي دوست دارم.... همين.سپس گل سرخي را که از پارک چيده بود به طرفش گرفت. دختر تکاني خورد و لبخندي دلنشين زد. گل را گرفت و سرش را پائين انداخت.
پسر مات و مبهوت به دختر نگاه مي کرد. معني خنده او را نفهميده بود.مشتانش بي اختيار گره خورد دختر در حالي که گونه هايش سرخ شده بود، بي آنکه سرش را بالا بگيرد، برگشت و شروع به دويدن کرد.پسر صورت گلگون او را نديد وگرنه اين سئوال را از دوستش، که هنوز همانجا ایستاده بود، نمی کرد : مگه من حرف بدی زدم؟ من....من که چیزی نگفتم دوست دختر گفت: نه.حرف بدی نزدی. من نمی دونم چرا ناراحت شدی.در ضمن این رو هم باید بهت بگم ، اون چیزی رو که تو مدتها بود می خواستی بهش بگی، اونم می خواست به تو بگه. ولی نمیتونست.
حالت پسر تغییر کرد.ناراحتی و خشم جایش را به آرامشی بی نظیر داد.حالا معنی آن خنده رامی فهمید.هرگز به مخیله اش خطور نکرده بود.یعنی او هم ..
پرسید:ولی خوب.... خوب چرا نمی تونست بگه؟ من حتی فکرش رو هم نمی کردم که این قضیه دو طرفه باشه و...
دوست دختر گفت : اگر اصرار داری بهت می گم. اون نمی تونست بگه دوست داره، چون.... چون اون لال و نمی تونه حرف بزنه.......
رعدی در آسمان زد و برقش چشمها را خیره کرد. پسر اکنون می دانست که آن چشمان پر نیاز بیش از هر زبانی با او سخن می گوید. بیش از پیش.
باران، با شکوه تر از قبل، همچنان می بارید.

 

 برگرفته از وبلاگ فرشته