به کجا میروی؟صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو

یا دل از دیدن تو سیر شود، بعد برو.

قدر دگر صبر بکن ،آسمان پای پرت پیر شود بعد برو .

ای عزیز دل من تو اگر گریه کنی بغض من هم می شکند .

خنده کن ! عشق نمک گیر شود بعد برو .

یک نفر حسرت لبخند تو را می بارد.

صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو .

خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد .

باش ای نازنین ، باش ای مهربان خواب تو تعبیر شود بعد برو .

سالها بود که در صحنه زیبای خیال

همه جا نقش تو را می دیدم

روزها بود که از باغ تماشایی عشق

گل لبخند تو را می چیدم

من به اندازه خوشحالی تو

تک و تنها گشتم

سو ختم در تب و تاب

شعله سرکش غم ها گشتم

همچو بذری که به صحرای فنا ریخته شد

قلب من با غم عشق تو درآمیخته شد

تو چه می دانستیمن سراپا شورم

تو چه میدانستی

غرق عشق و نورم

تو مرا با لبخند

با هزاران سوگند

سوی خود می خواندی

من گل شادابی

در دل پاک طبیعت بودم

عاشق دست پر از مهر حقیقت بودم

به نگاهی تو مرا از تن خاک

سوی خود می خواندی

تو چه میدانستی

من سراپا شورم

تو چه می دانستی

غرق عشق و نورم

سال ها رفت و هنوز

در عبور شب و روز

تو و من هر دو گرفتار و اسیر

نه گناهی از تو

نه خطایی از من

خبر از لحظه پرواز نگیر

تن دریا آبی

 آسمان مهتابی

زندگی می خندید

ماه از دامن خود

 صدف نور به من می پاشید

 شب پر از خاطره بود

لحظه شیرینی که به تو دل بستم

 از تو پرسیدم من

  تو منی یا من تو

 و تو گفتی هر دو

 من به تو پیوستم

تو منی من هم تو

دست تو در دستم

گفتم ای کاش پناهم باشی

همه جا و همه وقت

تکیه گاهم باشی

و تو گفتی هستم

تا نفس هست کنارت هستم

بی تو امشب منم و خاطره ها

و غم تنهایی

نه نسیمی که بپیچد در موج

نه صدایی که بخواند در باد

اگر از بخت خوشم باز نسیمی بوزد

شاید از دفترم دل خاطره ها را ببرد 

گفتم به دام اسیرم گفتا که دانه با من

گفتم که آشیان کو ؟ گفت آشیانه با من

گفتم که بی بهارم شوق ترانه ام نیست

گفتا بیا به گلشن شور ترانه با من

گفتم بهانه ای نیست تا پر زنم به سویت

گفتا تو بال بگشا راه بهانه با من

گفتم به فصل پیری در من گلی نروید

گفتا که من جوانم فکر جوانه با من

گفتم که خانمانم در کار عاشقی رفت

گفتا به کار خود باش تدبیر خانه با من

گفتم به جرم شادی جور زمان مرا کشت

گفتا تو شادمان باش جور زمانه با من

گفتم ز عشقبازی در کس نشان ندیدم

 زد بوسه بر لبانم گفتا نشانه با من

گفتم دلم چو مرغیست کز آشیانه دورهست

دستی به زلف خود زد گفت آشیانه با من

گفتم ز مهربانان روزی گریزم آخر

گفتا که مهربان باد اشک شبانه با من

دلــم هــوای بــودنیهــایـــت را کــرده..

گــفتــه بــودم نــفــسهــایم بــی هــوای تــو بـغــض مــی شــوند..

و از گـــوشـــهء چــشــمــم مــی بـــارنــد؟؟؟؟

نـمــی دانـــم چــنـــدبــار بــرای هـــوای ابــریـــت گــریــســتــــم....

و تـــو بــر ســرم فــــریــاد کــشــیــدی کـه نـبـــار و مــن بـــاز بـــاریــدم....

ميخواي بري مي دونم ، منتظرم نذاري

بزار اينو حس كنم جز من عشقي نداري

حرف ميزني با چشمات حس مي كنم دردتو

گرمي ميدم با دستام به دستاي سردتو

تو رفتي و من هنوز چشم به راه تو موندم

براي مرهم دل شعر وصال رو خوندم

روزا چه دير ميگذرن از پي هم مثل مور

هرچي زمان ميگذره من از تو هي ميشم دور

تو كه همش ميگفتي نرفته بر ميگردم

غصه نخور عزيزم دور سرت ميگردم

خوب منو قال گذاشتي توي خيال گذاشتي

انگار از اول هم هيچي دوسم نداشتي

بالا رفتيم ماست بود پايين اومديم دوغ بود

حالا ديگه فهميدم برق چشات دروغ بود

وقتی کسی رو دوست داری حاضری جون فداش کنی

حاضری دنیارو بدی فقط یه بار نگاش کنی

به خاطرش داد بزنی به خاطرش دروغ بگی

رو همه چی خط بکشی حتی رو برگ زندگی

وقتی کسی تو قلبته حاضری دنیا بد باشه

فقط اونی که عشقته عاشقی رو بلد باشه

قید تموم دنیارو به خاطر اون میزنی

من می روم اما به او بگویید دوستش دارم،

به او که تنش بوی گلهای سرخ را میدهد،

به او که با جادوی کلامش زیباترین لغات را شناختم،

به او که لحن صدایش دلپذیرترین آهنگ است،

به او که نگاهش به گرمییه آفتاب و لبانش به سرخیه شقایق ودلش به زلالییه باران است

به او که برای من مینویسد،مینویسد از باران، از شبنم، از گرمای عشق و ...

من می روم اما به او بگویید دوستش دارم ،

به او که قلبش به وسعت دریاییست که قایق کوچک دل من درآن  غرق شده،

به او که مرا از این زمین خاکی به سرزمین نورو شعرو ترانه برد،

و چشمهایم را به دنیایی پر از زیبایی باز کرد.

من می روم اما به او بگویید دوستش دارم،

به او که صدای پایش را میشنوم،

به او که لحن کلامش را میشناسم، 

به او که عمق نگاهش را میفهمم،به او که .....

من می روم اما به او بگویید دوستش دارم،به او که گل همیشه بهارمن است،

به او که قشنگترین بهانه برای بودن من است

وبه او که عشق جاودانه من است......

گیرم بازم بیای از عاشقی بخونی...

گیرم تا دنیا دنیاست،بخوای پیشم بمونی...

روز غمم نبودی،خوشیت با دیگرون بود...

منو به کی فروختی...اون از ما بهترون بود.......؟

میای بیا غریبه،حیف دیگه خیلی دیره...

حالا که خاطراتت یکی یکی میمیره...

کی گفته بود که تنهام،وقتی تورو ندارم...

بازم میگم بدونی منم خدایی دارم...

برگشتی اما انگار،تو باختی توی بازی...

غرورتم شکستن،به چیت داری مینازی.....؟

شايد به حبس ابد محکوم شوي
جزييات جنايتت معلوم نيست
اما
اثر انگشتت را....
روي قلبي شکسته يافته اند!!!!!!!!!!!

به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است .
هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ
گرم، پاسخ گويد
نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ
قدمي، راه محبت پويد

***
خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست
همه گلچين گل امروزند ـ
در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست .

***
به كه بايد دل بست ؟
به كه شايد دل بست ؟
نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ
نقشه يي شيطانيست
در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـ
حيله پنهانيست .

***
زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ
هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست
پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ
هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟

***
خنده ها ميشكفد بر لبها ـ
تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي
همه بر درد كسان مينگرند ـ
ليك دستي نبرند از پي درمان كسي

***
از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست ؟
ريشه عشق، فسرد
واژه دوست، گريخت
سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست ؟

***
دست گرمي كه زمهر ـ
بفشارد دستت ـ
در همه شهر مجوي
گل اگر در دل باغ ـ
بر تو لبخند زند ـ
بنگرش، ليك مبوي
لب گرمي كه ز عشق ـ
ننشيند بلبت ـ
به همه عمر، مخواه
سخني كز سر راز ـ
زده در جانت چنگ ـ
بلبت نيز، مگو

***
چاه هم با من و تو بيگانه است
ني صد بند برون آيد از آن، راز تو را فاش كند
درد دل گر بسر چاه كني
خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند
گر شبي از سر غم آه كني .

***
درد اگر سينه شكافد، نفسي بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر آب كند آتش غم ـ
آب شو، « آه » مگو .

***
ديده بر دوز بدين بام بلند
مهر و مه را بنگر
سكه زرد و سپيدي كه به سقف فلك است
سكه نيرنگ است
سكه اي بهر فريب من و تست
سكه صد رنگ است

***
ما همه كودك خرديم و همين زال فلك
با چنين سكه زرد ـ
و همين سكه سيمين سپيد ـ
ميفريبد ما را
هر زمان ديده ام اين گنبد خضراي بلند ـ
گفته ام با دل خويش:
مزرع سبز فلك ديدم و بس نيرنگش
نتوانم كه گريزم نفسي از چنگش
آسمان با من و ما بيگانه
زن و فرزند و در و بام و هوا بيگانه
« خويش » در راه نفاق ـ
« دوست » در كار فريب ـ
« آشنا » بيگانه

***
شاخه عشق، شكست
آهوي مهر، گريخت
تار پيوند، گسست
به كه بايد دل بست ؟
به كه شايد دل بست ؟

می خواهم پیش از تو بمیرم

 آیا آن که بعد می میرد

                                       آنرا که پیشتر مرده

                                       خواهد یافت ؟

 پس برای اطمینان همیشه با تو بودن کاری می کنم

 می خواهم که مرا بسوزانند

 خاکسترم را در ظرفی بریزند

                                       بر طاقچه ی اتاق تو

 آن ظرف را

 از شیشه ای شفاف کن

 تا درونم را ببینی

 می بینی فداکاریم را ؟

 از خاک شدن دست می کشم

 از گـُل شدن دست می کشم

                                       تا کنار تو باشم

 خاکستر می شوم

 تا با تو زندگی کنم

 آنگاه وقتی تو هم مُردی

 می توانی درون شیشه بیائی

 تا آنجا با هم زندگی کنیم

                                    خاکستر تو ، خاکستر من

 تا اینکه عروسی حواس پرت

 و شاید نوه ای بازیگوش

 بیرونمان بیاندازد

 اما دیگر چنان درهم شده ایم

 که حتی اگر ذره ای از ما بردارند

 اتم به اتم پیش هم نشسته ایم

 با هم به روی زمین پخش می شویم

 روزی اگر نَمی  بر گیریم

 حتماً دو شکوفه خواهیم شد

 یکی تو

            یکی من

                                      نمی خواهم به این زودی بمیرم

                                      تازه تو آمدی

 می خواهم با تو عمری دراز داشته باشم ؛

 با تو

 مرگ نمی تواند به هراسم افکند

 تو تازه ای

 تازه ی تازه

بهترین بخشش آن است که ، منتظر تشکر نباشی .

بهترین عادت آن است که ، همیشه در سلام ، پیش دستی کنی .

بهترین خصلت آن است که ، هیچ کس را نرنجانی .

بهترین خداحافظی آن است که ، حتما سلامی در پی داشته باشد .

بهترین قدردانی آن است که ، در عمل باشد نه بر زبان .

بهترین عشق آن است که ، دو طرفه باشد .

بهترین مجله یا کتاب آن است که ، پس از اتمامش اگر شده ذره ای تو را نسبت به زندگی امیدوارتر و خوشبین تر سازد .

بهترین شغل آن است که ، از انجامش لذت ببری .

بهترین غذا آن است که ، با دل خوش خورده شود .

بهترین پول آن است که ، از راه حلال و با اتکا به خود به دست آورده باشی .

بهترین پدر و همسر آن است که ، خانواده در کنارش احساس امنیت و شادی کنند .

بهترین مادر و همسر آن است که ، تنها بتوانی چند ساعت نبود او را در خانه تحمل کنی نه بیشتر .

بهترین ترانه و آهنگ آن است که ، تو را به یاد خاطره ای خوش بیندازد .

بهترین مسافرت آن است که ، همیشه آرزوی تکرارش را داشته باشی .

بهترین خانه آن است که ، همیشه از آن صدای خنده و شادی بشنوی .

بهترین احساس آن است که ، شادی را در زیر پوستت حس کنی .

بهترین انگیزه آن است که ، تو را به تحرک و تلاش بیشتر وادارد .

بهترین هدف آن است که ، قابل دسترسی باشد .

بهترین هدیه آن است که ، بدون توجه به ارزش آن و با عشق خالص اهدا شود .

بهترین حادثه آن است که ، زندگی تو را متحول سازد .

بهترین خاطره آن است که ، تنها با فکر کردن به آن در عین افسردگی تو را شاد و سرحال سازد .

بهترین منظره آن است که ، صورتی را با اشک شوق ببینی .

 بهترین انسان آن است که ، به مصلحت خدا معتقد باشد و بداند آن چه بر او پیش آمده یا پیش خواهد آمد به صلاح اوست و این را فقط خدا می داند و بس ...

تـــمــام احــســاســم مــال تـــوســت

بــهـتــریــن عــطـرهــایــم از نفـسـهــای..

تـــو ســاخــتـــه مــی شــود

مـــن بــــرای لــبـخـنــدت دلتــنـگــم..

و بــرای تـــمــام حــرفــهــایــت

مــن هــرگــز از تــو خــســتــه نمیشــوم..

و هــرگز جــز بــرای تــو زنــدگــی نــکــردم.

نــاجــی شــبـهــای بــی کســی ام خــالــصــانــه

مــی ســتــایـــمـــت!!!!

تـــمــــامـــی احـــســاســــم فــــدای حـــضـــور

پـــاکــــت نـــــازنــیــــن

تــــقــــدیــــــم بـــــه عــشــقــــم....

                   تو صد جان من زار ناتوان انداخت