به مهر توای ماه زیبا قسم
به چهر تو ای مهر رخشا قسم
به اشکی که از دیده ی عاشقی
به دامن چکد لاله آسا قسم
به آن دردمندی که نومیدوار
فروبسته چشم از مداوا قسم
به گم کرده راهی که از کاروان
جدا مانده افتاده از پا قسم
به جانهای از عاشقی بی قرار
به دلهای عشاق شیدا قسم
به آن نا له هایی که بر میکشند
به سوی خدا نیمه شبها قسم
به عمری که در آرزویت گذشت
به دیروز و امروز و فردا قسم
به دلدادگانی پریشان چو من
که در کوی یارند رسوا قسم
اگر می شناسی خداوند را
به ذات خداوند یکتا قسم
که عشقت ز دل رفتنی نیست نیست
به پروردگار توانا قسم....!!!!!!!!!!!!!
دلهره هاي دل پاک و ساده
پنجره ي باز و غروب پاييز
نم نم بارون تو خيابون خيس
ياد تو هر تنگ غروب تو قلب من مي کوبه
سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه
غروب هميشه واسه من نشوني از تو بوده
برام يه يادگاريه جز اون چيزي نمونده
تو ذهن کوچه هاي آشنايي
پر شده از پاييز تن طلائي
تو نيستي و وجودم و گرفته
شاخهء خشک پيچک تنهایی
ياد تو هر تنگ غروب تو قلب من مي کوبه
سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه
غروب هميشه واسه من نشوني از تو بوده
برام يه يادگاريه جزءاون چيزي نمونده
تولدت مبارك
اي آشناي ديروز
براي گريه هايم
بهانه اي تو امروز
تولدت مبارك
عزيز دلنشينم
براي روز ميلاد
كجاي دل نشينم ؟؟
تولدت مبارك
شيرين تلخ احساس
براي مرگ فرهاد
دير آمدي به فرياد
چه عاشقانه تنها
براي تو گرفتم
يك جشن تلخ و ساده
در غربتي شبانه
چه غربت غريبي
وقتي به جاي شادي
زانوي غم گرفتم
در بغز هر ترانه
خالي نبوده و نيست
احساس من كنارت
وقتي غريبه اي گفت :
تولدت مبارك
براي جشن امشب
شمع وجود من شمع
عمري چنين گذشته
آتش به جان اين شمع
شمعي كه از فراغت
آتش به جان كشيده
شمعي كه از نگاهت
رود فرات ديده
شمع? مثال باران
نه مثل روزگاران
آرام و قطره قطره
خيس از نگاه ياران
تا كي ز داغ عشقت
باران گريه باشم ؟؟
ما را ز غم طلب كن.
وقت است خنده باشم
براي روز ميلاد تن خودمن آشفته رو تنها نذاري
براي ديدن باغ نگاهت
ميون پيكر شبها نذاري
همه تنهايي ها با من رفيقن
منو در حسرت عشقت نذاري
براي روز ميلاد تن خود
منو دور از دل و ديدت نذاري
دلم دلتنگه و مهرت رو مي خواد
دلم رو در پي غمها نذاري
ميام تنها توي قلبت مي شينم
منو قلبت رو جايي جا نذاري
عزيزم جشن ميلادت مبارك
منو اون سوي جشن دل نذاري
عزيزم جشن ميلادت مبارك
منو اون سوي جشن دل نذاري
عزيزم هديه ی من برات يه دنيا عشقه
زندگــــيم با بودنت درســت مثل بهشتـــه
تو خونه سبد سبد گل های سرخ و ميخک
عزيزم دوســـت دارم تولــدت مبــارک
امشب تو ببين چه شور و حالی و صفايی
راســـتی که گـــل سر سبـــد محفل مايی
امشب رو لبا گل های خنده، واسه ی توست
آرزوی ما بخت بلــــند در طالع توســـت
به قاصدك كه با خودش عطر تنه تو داره
بياد و همرام خدش تو اين شباي گريه
خورشيد چشماي تو رو تو اينه ها بياره
بودن تو مثل نفس نبودنت مثل مرگ
بي تو يه برگ زخمي ام اسير دست اجل
يه نيمه جونم تو بياتو بيا كه از تو جون بگيرم
يه بي نشوني كه مي خوام از تو نشون بگيرم
حالا كه تمومه لحظه هامو انتظار تو پر كرده برگرد
واي ازاين لحظه هايي كه توي انتظارت دلم بي تو سركرد
تومثل بك معجزه ي حقيقي
تو لحظه هاي بيم و نا اميدي
كه در غروب اخرين دقايق
از اسمون به داد من رسيدي
من اخرين اميد اين نگاهو
به لحظه ي اومدن تو بستم
بيا كه در نهايت صداقت
به انتظار ديدنت نشستم
حالا كه تمومه لحظه هامو انتظار تو پر كرده برگرد
واي ازاين لحظه هايي كه توي انتظارت دلم بي تو سركرد
کاروان رفته بود و دیده ی من
همچنان خیره مانده بود به راه
خنده می زد به درد و رنجم ، اشک
شعله می زد به تارو پودم، آه
رفته بودی و رفته بود از دست
عشق و امید زندگانی من
رفته بودی و مانده بود به جا
شمع افسرده ی جوانی من
شعله ی سینه سوز تنهایی
باز چنگال جانخراش گشود!
دل من در لهیب این آتش
تا رمق داشت دست و پا زده بود
چه وداعی ! چه درد جانکاهی
چه سفر کردن غم انگیزی
نه فشار لبی ، نه آغوشی
نه کلام محبت آمیزی
گر در آنجا نمی شدم مدهوش
دامنت را رها نمی کردم
وه چه خوش بود کاندر آن حالت
تا ابد چشم وا نمی کردم
چون به هوش آمدم نبود کسی
هستیم سوخت در آن تب و تاب
هر طرف جلوه کرد در نظرم
برگ ریزان باغ عشق و شباب
وای بر من نداد گریه مجال
که زنم بوسه ای به رخسارت،
چه بگویم، فشار غم نگذاشت
که بگویم: خدا نگهدارت!
کاروان رفته بود و پیکر من
در سکوتی سیاه می لرزید،
روح من تازیانه ها می خورد
به گناهی که : عشق می ورزید!
او سفر کرد و کس نمی داند،
من در این خاکدان چرا ماندم
آتشی بعد کاروان ماند،
من همان آتشم که جا ماندم
مرا به ميهماني چشمانت دعوت کن
و برايم گلداني بياور
مي خواهم دلم را بکارم
تا جوانه بزند
هر گاه که...
پيچک سبز دلم
تمام خانه ام را گرفت
فرياد خواهم کرد!
نگاه کن!
تمام خانه ام همرنگ چشم توست
خورشيد رامی دزدم
فقط برای تو
می گذارمش توی جيبم
تا فردا به موهايت بزنم
فردا به تو می گويم که چقدر دوستت دارم
فردا تو خواهی فهميد
فردا تو هم مرا دوست خواهی داشت . می دانم
آخ ... فردا !
راستی چرا فردا نمی شود ؟
اين شب چقدر طول کشيده ...
چرا آفتاب نمی آيد ؟
يکی نيست بگويد اين خورشيد کدام گوری رفته ؟!
دیگه دارم تموم می شم آخه یه روز ندیدمت
شب اومد و سیا هیاش اما هنوز ندیدمت
نمی دونم چی کار کنم صدام دیگه در نمی یاد
چه قد دیگه داد بزنم زندگی از سر نمی یاد
این که صدات و بشنوم عادت هر رزوم شده
پیش خدا دعات کنم طاعت هر روزم شده
انگار همه دنیا می خوان من و ازت جدا کنن
عشق من و پیش چشات کمی بی اعتنا کنن
نمی ذارن با تو باشم دلیلشم نمی دونم
اما گلم این و بدون من که کنارت می مونم
شاید گناه من اینه زیادی عاشقت شدم
ببخش من و اگه عزیز رنج دقایقت شدم
یه وقتایی فک می کنم دیگه بهت نمی رسم
ولی چه جور زنده باشم وقتی تو هستی نفسم
راستی یه چیز یادت باشه خیلی بهت نیاز دارم
با تموم وجود می گم عاشقتم .. دوست دارم
این آخری یه قول بده نذار تا خون شه جیگرم
می خوام من و ببخشی و حلال کنی نیلوفرم
تو را دوست ميدارم،نمي دانم چرا؟
شايد اين طبيعت ساده و بي آلايش من
حد و مرزي براي دوست داشتن نمي شناسد.
اما چه كسي مرا دوست مي دارد؟
اي فرشته نازل شده بر چشمانم
اي شقايق زندگي ام
اي تنها ستاره آسمان قلبم
اي زيباترين زيباييهاي محبت
اي بهانه خواب شبهايم
اي تنها نياز زنده بودنم
اي آغاز روز بودنم
اي نيمه پنهان من
و تو اي معشوقه من
تورا با تمام وجود
دوست دارم و مي پرستم
تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانمچگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم
تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي
و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم
تو درياي تريني آبي و آرام و بي پايان
و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم
تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف
و من در آرزوي قطره هاي پاك بارانم
نمي دانم چه بايد كرد با اين روح آشفته
به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم
تو دنياي مني بي انتها و ساكت و سرشار
و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسي قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم
نیمه جانی دارم و آن را فدایت می کنم
اشکهای دیدگانم را عطایت می کنم
خوبرویان گرچه مشهورند در دلدادگی
من ولی از جمله خوبان جدایت می کنم
تو چون شیرین ومن با تیشه ی عشقت شبی
بیستون سینه ام را خاک پایت می کنم
چشمان من غریق اشک هجران تو شد
با تمام خستگی هایم صدایت می کنم
نازنینا زندگی را بهر چشمان تو باختم
بازهم هر لحظه و هر دم دعایت می کنم
دل من وقتی تو چنگ غم و غصه ها اسیره
زیر سایه نگاهت میتونه اروم بگیره
وقتی با دستای گرمت دست خستمو می گیری
با خودم می گم همیشه تو کنارمی نمیری
اما غصه جدایی یه غروب ناگزیره
می دونم که روشنی ها توی دست شب می میره
مگه خورشید می درخشه توی اسمون همیشه
بعد هر طلوع غروبه اخه غیر از این نمی شه
دل من شکسته اسون توی بازی زمونه
عوضش خدا بزرگه روزا این جور نمی مونه
یه روزی دوباره خورشید می یاد از اون ور ابرها
روزی که پر از امیده میشه مهربونی پیدا
ای تو آرام دلم یاد تو قصه شیرین شبم
با حضور تو تمنای عجیبی دارم
بی تو در اتشی از تاب و تبم
ای نفس های تو اعجاز مسیح
بی تو آهم دردم
بی تو جسمی سردم
تو گل شاد منی
ومنم شاپرکی.عاشق گل
که پر از شور و نشاط
دور تو می گردم
لحظه ها با تو پر از زیبایی است
یاد تو در دل و جانم جاری است
زندگی بی تو غم تنهایی است
نام عنوان این مطلبم را گذاشتم "کسی که مثل هیچ کس نیست"چراکه حمید هم برای من مثل هیچ کس نیست . میخوام این شعر را با تمام وجود تقدیم به برادری کنم که تو دنیا همتا ندارد.
از همان روز نخست
که نگاهم به نگاهت آمیخت
همره بوی بهار
دستی از باغ محبت به سرم گل می ریخت
در سکوت شب و ماه
زیر لب می گفتم که تو با دست لطیف
با قلم موی نیاز
به دلم رنگ محبت زده ای
رنگ بر بوم نگاه
نقش بر خاطره ها تا نهایت زده ای
از همان روز نخست
که با قلب پر از مهر صدایم کردی
مرغ غمگین قفس بودم من
با نگاهی تو رهایم کردی
بعد از آن معجزه قصه عشق...........
گشته ام غرق در اندیشه تو
ای همه هستی من
تو گیاهی سرسبز و منم زمزمه ریشه تو
هیچ می دانی تو؟
با تو میخوابم من
با تو بیدارم من
بی تو در آتشی از درد گرفتارم من
داداشی
با تمام وجود دوست دارم.
تو را با لهجه ي گل هاي نيلوفر صدا کردم!
تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم!
پس از يک جست و جوي نقره اي در کوچه هاي آبي احساس،
تو را از بين گل هايي که در تنهايي ام روييد با حسرت جدا کردم!
و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي:
دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي!
و من تنها براي ديدن آن چشم،
تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها کردم.
همين بود آخرين حرفت.....
و من بعد از عبور تلخ و غمگينت
حريم چشم هايم را بر روي اشکي از جنس غروب ساکت و نارنجي خورشيد وا کردم !
نمي دانم چرا رفتي...نمي دانم چرا؟؟؟شايد خطا کردم
و تو بي آنکه فکرغربت چشمان من باشي،
نمي دانم کجا،تا کي،براي چه! ولي رفتي ...
و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
و بعد از رفتنت يک قلب دريايي ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاکستري گم شد
و گنجشکي که هر روز از کنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت،
تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتنت انگار کسي حس کرد
که من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت!
برگرد!!!!!
دلمو بردي باز از نوديگه چي ميخواي
دارو ندارم مال تو
ديگه چي ميخواي
برو بذار بسوزم من با بي كسيهام
برو بذار بمونم با دلواپسيهام
هيچي نپرس فقط برو ولي فراموشم نكن
شمعمو آتيشم به پات
برو و خاموشم نكن
اگه يه روز ورق زدي دفتر خاطراتتو
يادت مياد قلب منو
ميشينه چشم به راه تو
آره برو ولي بدون اينجا يكي ميمرد برات
باور نكردي عشقشو اگه قسم ميخورد برات
ميري برو ولي فقط اينو يادت باشه عزيز
اشك زلالتو جلو چشم غريبه ها نريز
هيچي نپرس فقط برو ولي فراموشم نكن
شمعمو آتيشم به پات برو و خاموشم نكن
نگات قشنگه وليكن يه كم عجيب و مبهمه
من از كجا شروع كنم دوست دارم يه عالمه
من و گذاشتي و بازم يه بار ديگه رفتي سفر
نمي دونم شايد سفر براي دردات مرهمه
تا وقتي اينجا بموني يه حالت عجيبيه
من چه جوري واست بگم بارون قشنگ و نم نمه
هواي رفتن كه كني واسه تو فرقي نداره
اما به جون اون چشات مرگ گلاي مريمه
آخرشم دق مي كنم تا منو دوست داشته باشي
مردن كه از عاشقي يك دفه نيست كه كم كمه
من نمي دونم تو چرا اينجور نگاهم مي كني
زير نگاه نافذت نگاه عاشقم خمه
مي پرسم از چشماي تو ممكنه اينجا بموني ؟
مي خندي و جواب مي دي رفتن من مسلمه
برو به خاطر خودت اما به من قول بده
هرجاي دنيا كه بري ديگه نشو مال همه
رسمه كه لحظه ي سفر يادگاري به هم مي دن
قشنگ ترين هديه ي تو تو قلب من يه مشت غمه
شايد اين و بهم دادي كه هميشه با من باشه
حق با تو ا تو راست مي گي غمت هميشه پيشمه
ديدي گلا شب كه ميشه اشكاشونو رو مي كنن
يادت باشه چشم منم هميشه غرق شبنمه
تو مي ري و اسم من و از رو دلت خط مي زني
اسم قشنگ تو ولي هميشه هرجا يادمه
چشماي روشنت يه كم كاشكه هواي من رو داشت
تنها توقعم فقط يه بار جواب ناممه
خيلي وقته ديگه بارون نزده رنگ عشق به اين خيابون نزده
خيلي وقته ابري پرپر نشده
دل آسمون سبکتر نشده
مه سرد رو تن پنجره ها
مثل بغض توي سينه منه
ابر چشمام پر اشکه اي خدا
وقتشه دوباره بارون بزنه
خيلي وقته که دلم براي تو تنگ شده
قلبم از دوري تو بدجوري دلتنگ شده
خيلي وقته که دلم براي تو تنگ شده
قلبم از دوري تو بدجوري دلتنگ شده
بعد تو هيچ چيزي دوست داشتني نيست
کوه غصه از دلم رفتني نيست
حرف عشق تو رو من با کي بگم
همه حرفا که آخه گفتني نيست
خيلي وقته که دلم براي تو تنگ شده
قلبم از دوري تو بدجوري دلتنگ شده
تـو هـموني
تـو هـموني كـه يـه روز ، مــن تو رو خواسـتم از خـدا
اونـكه دنـبالش مي گـشـتم ، هـمـيــشه تـو قـــصـه ها
تـو همون هستي كه من ، تـو خواب و رويــا مي ديـدم
خــودم و بــدون تــو ، هــمـيـشه تــنــها مي ديـدم
اون تويي كه روز و شب،من و با خودت به رويا مي بري
تـوي دنـيا واسـه من، اون تـويي كـه از همه عـزيزتري
تـو هـمون روحي كه تـو جسم مـني
تـو شــبـيه مـــن و هـم اسـم مـني
تـو هـمـيـشه از دلــم بــا خــبـري
حـتي از من به خودم ، خودي تري
تـو هـموني كه مي خوام ،جـز تـو چيزي نمي خوام
مـي رسـم كــنـار تــو ، بـــه هـــمـه آرزوهـــام
من همونم
من همونم که همیشه غم و غصم بیشماره
اونیکه تنهاترینه حتی سایه ام نداره
این منم که خوبیامو کسی هرگز نشناخته
اونکه در راه رفاقت همه هستیشو باخته
هر رفیق راهی با من دو سه روزی همسفر بود
انتهای هر رفاقت واسه من چه زود گذر بود
هر کی با زمزمه عشق دو سه روزی عاشقم شد
عشق اون باعث زجر همه دقایقم شد
اونکه عاشق بود و عمری از جدا شدن میترسید
همه هراس و ترسش به دروغش نمی ارزید
چه اثر از این صداقت چه ثمر از این نجابت
وقتی قد سر سوزن به وفا نکردیم عادت
هنوز نيز بيدارم با چشماني باز
در انتظار يک رويا
آيا تورا خواهم ديد؟
گفته بودي که ميآيي
خسته ام!!!
اما از شوق ديدارت نميخوابم.
شايد از ترس نديدنت
وهزاران دليل ديگر!
ومن هنوز بيدارم
با چشماني نيمه باز و خواب آلود
و يادت باشد بيدار خواهم ماند
پشت در بوسه گذاشتم
زیر پادری واسه ات یکدل دیوونه گذاشتم
درو واکن درو واکن
لب طاقچه رو نگاه کن
من سراسیمه هزار خط وا سه تو نامه نوشتم
درو واکن درو واکن
توی آئینه نگاه کن
من دل و جونم رو یکجا توی آئینه گذاشتم
درو واکن درو واکن
چشم و دور از من وما کن
عشق و امید و وفا رو من تو این خونه گذاشتم
سقف خونه مهربونی
زمینش عشق جوونی
دیوارهاش گل محبت
پنجره هاش جنس صداقت
خونمون قصر طلا شد
خونمون دور زبلا شد
من وتو دو یار جونی
اون که می خواستم همونی
درو واکن رو واکن
همه جا قهقهه خنده است
جای شکوه نغمه دلکش بلبل رو گذاشتم
درو واکن درو واکن
من تو هر گوشه کناری
خارو از گل درآوردم شاخه گل رو گذاشتم
زیبا شیرازی
http://www.peyvandegolha.blogfa.com
یادت نره دوست دارم
خیلی دلم تنگه برات
دار و ندارم رو بگیر
مال خودت ، مال چشات
خورشید و بردار و بیا
آفتابی شو به خاطرم
قرارمون یادت نره
دیر نكنی ، منتظرم
قرارمون یادت نره
دوستت دارم یادت نره
قرارمون یادت نره
دوست دارم یادت نره
قرارمون ساعت عشق
كنارِ دلشوره زدن
كنار دلواپسی و
ترس یه وقت نیومدن
عاشقم و عاشقِ تو
از همه دیوونه ترم
قرارمون یادت نره
دیر نكنی منتظرم
قرارمون یادت نره
دوستت دارم یادت نره
قرارمون كنارِ گل
كه سر به زیرِ عطر توست
تو چین چینِ دامنی كه
هزار تا بغض رو میشه شست
خورشید و بردار و بیار
آفتابی شو به خاطرم
قرارمون یادت نره
دیر نكنی منتظرم
یادت نره دوست دارم
خیلی دلم تنگه برات
دار و ندارم رو بگیر
مال خودت ، مال چشات
قرارمون یادت نره
دوست دارم یادت نره
سلام بهونه قشنگ من براي زندگي آره باز منم همون ديوونه ي هميشگي
فداي مهربونيات چه مكني با سرنوشت
دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو واست نوشت
حال من رو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه
جاي نگاهت بد جوري تو صحن چشمام خاليه
ابرا همه پيش منن اينجا هوا پر از غمه
از غصه هام هر چي بگم جون خودت بازم كمه
ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون
فرياد زدم يا تو بيا يا من و پيشت برسون
فداي تو! نمي دوني بي تو چه دردي كشيدم
حقيقت رو واست بگم به آخر خط رسيدم
رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگي
نمي دوني چه قدر دلم تنگه براي ديدنت
براي مهربونيات نوازشات بوسيدنت
به خاطرت مونده يكي هميشه چشم به راهته
يه قلب تنها و كبود هلاك يه نگاهته
من مي دونم همين روزا عشق من از يادت ميره
بعدش خبر ميدن بيا كه داره دوستت ميميره
روزات بلنده يا كوتاه دوست شدي اونجا با كسي
بيشتر از اين من و نذار تو غصه و دلواپسي
يه وقت من و گم نكني تو دود اون شهر غريب
يه سرزمين غربته با صد نيرنگ و فريب
فداي تو يه وقت شبا بي خوابي خستت نكنه
غم غريبي عزيزم زرد و شكستت نكنه
چادر شب لطيف تو از روت شبا پس نزني
تنگ بلور آب تو يه وقت ناغافل نشكني
اگه واست زحمتي نيست بر سر عهد مون بمون
منم تو رو سپردم دست خداي مهربون
راستي ديروز بارون اومد من و خيالت تر شديم
رفتيم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شديم
از وقتي رفتي آسمونمون پر كبوتره
زخم دلم خوب نشده از وقتي رفتي بد تره
غصه نخور تا تو بياي حال منم اين جوريه
سرفه هاي مكررم مال هواي دوريه
گلدون شمعدوني مونم عجيب واست دلواپسه
مثه يه بچه كه بار اوله ميره مدرسه
تو از خودت برام بگو بدون من خوش ميگذره ؟
دلت مي خواد مي اومدم يا تنها رفتي بهتره
از وقتي رفتي تو چشام فقط شده كاسه خون
همش يه چشمم به دره چشم ديگم به آسمون
يادت مي آد گريه هامو ريختم كنار پنجره
داد كشيدم تو رو خدا نامه بده يادت نره
يادت ميآد خنديدي و گفتي حالا بذار برم
تو رفتي و من تا حالا كنار در منتظرم
امروز ديدم ديگه داري من رو فراموش مي كني
فانوس آرزوهامونو داري خاموش ميكني
گفتم واست نامه بدم نگي عجب چه بي وفاست
با اين كه من خوب مي دونم جواب نامه با خداست
عكساي نازنين تو با چند تا گل كنارمه
يه بغض كهنه چند روزه دائم در انتظارمه
تنها دليل زندگي با يه غمي دوست دارم
داغ دلم تازه ميشه اسمت و وقتي مي آرم
وقتي تو نيستي چه كنم با اين دل بهونه گير
مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هيچ وقت نگير
حرف منو به دل نگير همش مال غريبيه
تو رفتي و من غريب شدم چه دنياي عجيبيه
زودتر بيا بدون تو اينجا واسم جهنمه
ديوار خونمون پر از سايه ي غصه و غمه
تحملي كه تو دادي ديگه داره تموم ميشه
مگه نگفتي همه جا ماله مني تا هميشه
دلم واست شور مي زنه اين دل و بي خبر نذار
تو رو خدا با خوبيات رو هيچ دلي اثر نذار
فكر نكني از راه دور دارم سفارش ميكنم
به جون تو فقط دارم يه قدري خواهش ميكنم
اگه بخوام برات بگم شايد بشه صد تا كتاب
كه هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب
مي گم شبا ستاره ها تا مي تونن دعات كنن
نورشونو بدرقه پاكي خنده هات كنن
يه شب تو پاييز كه غمت سر به سر دل مي ذاره
حمید همون كسي كه بيشتر از همه دوست داره
آنچنان مات که يکدم مژه بر هم نزنی
مژه بر هم نزنم تا که زدستم نرود
ناز چشمم تو به قدر مژه بر هم زدنی
دل از کف داد و جان و زندگی باخت
در این اندیشه ام بر او چه رفته است
هر آنکس چشم زیبای تو را ساخت
میخوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه
به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه
یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری
بدون یه خدافظی پر نزنی تنها نری
یه موقعی فکر نکنی دلم واست تنگ نمیشه
فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه
اگه بری شبا چشام یه لحظه ام خواب ندارن
آسمونای آرزو یه قطره مهتاب ندارن
راستی دلت میاد بری؟ بدون من بری سفر؟
بدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر؟
اصلا بگو که دوست داری اینجور دوست داشته باشم؟
اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم؟
حتی اگه دلت نخواد اسم تو , تو قلب منه
چهرهء تو یادم میاد وقتی که بارون میزنه
... همراه با کبوتران حرم
خورشيد، در حال غروب است و هفت ستاره روشن در آسمان، آغوش گشوده هشتمين اخترند.
کبوتران بال مي زنند آسماني را که چشم هايمان سال هاست به آن دوخته شده، صداي بال کبوتران در صداي سنج عزاداران مي پيچد و خواب مسموم انگورهاي پيچيده بر خوشه هاي حادثه آشفته مي شود، خورشيد، ذره ذره در عطش چشم هايش رسوب مي کند...
من مي خوام هميشه عاشق بمونمبه تو و چشماي روشنت قسم
با ترانه هاي آفتابي تومي تونم
به صبح فردا برسم
اين همه خاطره رو چي كار كنيم
نمي تونيم كه از اونا بگذريم
واژه ي شروع شعر من تويي
بيا تا آخر خط با هم بريم
واسه چي مي خواي كه تنهام بذاري
چرا بايد تو رو از ياد ببرم
يادمه يه روز نشستي روبه روم
گفتي كه محاله از تو بگذرم
بيا با هم آسمونو طي كنيم
تو به من يه فرصت تازه بده
مي دونم كه چشماي عاشق تو
راه و رسم عاشقي رو بلده
توي اين شباي تلخ و سوت و كور
بيا تا خورشيد و پيدا بكنيم
اگه امروزو گرفتن ازمون
بيا فكري واسه فردا بكنيم
من ميخوام هميشه عاشق بمونم
به تو و چشماي روشنت قسم
با ترانه هاي آفتابي تو مي تونم
به صبح فردا برسم
اين همه خاطره رو چي كار كنيم
نمي تونيم كه از اونا بگذريم
واژه ي شروع شعر من تويي
بيا تا آخر خط با هم بريم
مي خوام بلند داد بزنم كه زندگيم فقط تويي
خوبي ها رو جمع بزنم بگم دل و جونم تويي
بدي رو تفريق بكنم به عشق ضريب 2 بدم
بگم كه توي زندگيم فقط تويي
نميزارم كسي بیاد جذر محبت بگيره
زودي بهش توان ميدم تا عشقمون جون بگيره
اينو بدون هر جا باشم عشق تو تقسيم نميشه
معادله ي عشقمون بدون تو حل نميشه
اگه دلم تنگ می شه خیلی برات منو ببخش
اگه نگاهم گم میشه تو شهر چشمات منو ببخش
منو ببخش اگه شبها ستاره هارو می شمرم
منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم
منو ببخش اگه تو رو می سپارمت دست خدا
اگه پیش غریبه ها به جای تو می گم شما
منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم
تو یه فرشته ای و من خیلی باشم یه آدمم
منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم
ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم
مریم حیدر زاده
تنهائیم رو داد بزنم دوباره در به در بشم
چه خوب میشد دقیقه هام بی اون نگات جون بگیرن
یه لحظه زندگی کنن دور از غم تو بمیرن
همیشه فریاد میزدم:تو رو میخوام یه عالمه
بیا ببین که خاطرم واسه چشات پر از غمه
نمی دونستم که دلم اینجوری عاشقت میشه
هر کاری کردم پاک بشه اما میدونم نمیشه
عقده شده توی گلوم بزار بگم دوست دارم
تو لحظه های زندگیم بدون تو جون ندارم.
منی که هر وقتی بخوای می تونی برام ناز کنی
گره به ابرو بندازی واسم تاخت و تاز کنی
منی که ذکر نام تو واسم کلام آخره
منی که هدیه ام واسه تو ترانه ی نیلوفره
منی که خوندم واسه تو ترانه ی نیلوفرو
عاشقا با صدای من دم دادن این ترانه رو
منی که رو بال نفسم فقط اسم تو می شینه
بین تمام خوشگلا چشام فقط تورو می بینه
دیگه از شاخه گلای جور وا جور گل چیدنت یعنی چه ؟!
از من فدایی دل بریدنت یعنی چه ؟!
منی که قلبمو مثل کف دستم واسه تو رو کردم
به منو به سادگیم خندیدنت یعنی چه ؟!
ترانه ای از مارتیک
دست تو مقدسه مثل نماز عاشقاست
اسم تو نوازش لبهای سرد و بی صداست
چی می شد عشقا همه مثل تو آسمونی بود
چشم تو دنیایی از جنس محبت و وفاست
دست مهربون تو هدیه ای از لطف خداست
همه نوازشات آرامش و صلح و صفاست
نفسا تازه میشن وقتی که بوی تو می یاد
همیشه نفس بکش عطر نفسهات کیمیاست
بیان قصه ای که گویای
عظمت و شکوه یک عشق باشد
قصه ی عشق شیرین که
از دریا کهنسال تر است
حقیقتی ساده از عشقی که
او برایم به ارمغان آورد...
از کجا آغاز کنم؟
او همانند بارانی تابستانی که
زمین را به سطحی درخشان مبدل می سازد
به دنیای من راه پیدا کرد
و زندگیم را درخشان ساخت
او به دنیای خالی من
مفهوم بخشید
او قلب مرا لبریز می کندو دل مرا با احساسی خاص
لبریز می کند
او روح مرا از عشق والا و بیکران
سرشار می سازد
آنگونه که هرجا بروم
هرگز تنها نخواهم ماند.
با وجود او چه کسی می تواند تنها باشد
راستی این عشق تا چه هنگام دوام خواهد داشت؟!
آیا می توان عمر عشق را
با مبنای روزو ساعت سنجید؟
اکنون جوابی ندارم!!
اما همین قدر قادرم بگویم که:
به او نیاز دارم
او قلب مرا لبریز می کند.
برگرفته از وبلاگ مشق عشق
تو شهر مهمون بكنم
هر كي نگاه چپ كنه
ريختشو داغون بكنم
دلم ميخواد يه شب بيام
تو خواب به تو سر بزنم
پشت در قلب تو
يواش يواش در بزنم
بگم آهاي صاحب خونه
مهمون عاشق نميخواي
بي تو، مهتاب شبي، باز از آن کوچه گذشتم،
همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،
شدم آن عاشق ديوانه که بودم.
در نهانخانه جانم، گل ياد تو، درخشيد
باغ صد خاطره خنديد،
عطر صد خاطره پيچيد:
يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.
من همه، محو تماشاي نگاهت.
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آيد، تو به من گفتي:
- « از اين عشق حذر کن!
لحظه اي چند بر اين آب نظر کن،
آب، آيينه عشق گذران است،
تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است؛
باش فردا، که دلت با دگران است!
تا فراموش کني، چندي از اين شهر سفر کن»!
با تو گفتم:« حذر از عشق!؟- ندانم
سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم،
نتوانم!
روز اول، که دل من به تمناي تو پر زد،
چون کبوتر، لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم...»
باز گفتم که:« تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذز از عشق ندانم، نتوانم!»
اشکي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب، ناله تلخي زد و بگريخت...
اشک در چشم تو لرزيد،
ماه بر عشق تو خنديد!
يادم آيد که: دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه کشيدم.
نگسستم، نرميدم.
***
رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم،
نه گرفتي دگر عاشق آزرده خبر هم،
نه کني ديگر از آن کوچه گذر هم...
بي تو، اما، به چه حالي من از آن کوچه گذشتم
قصه ات با من پر غصه به پايان آمد
باورم نيست هنوز
دستهايم زير آن پيكر بي جان آمد
باورم نيست هنوز
وداع تلخ ما به فصلي سرد
بي حضور خورشيد
بي نشان رويت
ماندنم باز به چنگ ترديد
باورم نيست هنوز
نواي زمزمه هاي پاكت به گوش من نرسيد
سينه ات بي من فسرد
مرا چه سود پر كشيدن تو
به مرز صبح نبرد
باورم نيست هنوز
امير داوري از خاطره تنها باقي ست
براي مستي من
ياد و نامش ساقي ست
كاش اينجا بودي
كه نبض پنجره با چشم تو از سر گيرد
كه باز بپيچد نواي تو در جان
به اميد تو و خنده هاي تو نميرد
باورم هست اما
زندگيم جاري ست
با تو ام من با تو
عشق از مرگ عاري ست
در نگاه تو، هميشه خواهشي پيداست
خواهشي که چون زبان شعر من، گوياست
راست مي گويم، ولي جرئت نخواهم داشت
تا بپرسم« اين نگاه تو به چه معناست؟ »
من به روح آبي تو، سخت نزديکم
جنگل لب تشنه اي، همسايه با درياست
دوست دارم، تو بگويي« دوستت دارم»!
گرچه اينگونه توقع، اندکي بيجاست
مثل حس نشئگي، بي حجم و سيالي
با خيالت آرميدن، خوشترين روياست
پيش پايت، روح يک شاعر به خاک افتاد
غرور تو، همين را از خدا مي خواست
در پشت حصار تنهايي 
چه زيباست سكوت باغ
برگ از درخت افتاده،
زير پا مانده است يارب
نواي مرغ عاشق را
كلاغ نگون بخت مي كند ترجماني
آب باغ را ،
پاي رفتن نيست
خشم پاييز زمان
با باد مي خواند
مرثيه مرگ غنچه را
گل نيلوفر در سكوت ماتم زا
آهسته مي گويد :
خداحافظ ، خداحافظ
تو از اين گونه نبايد باشي
تو از اين گونه که مي سوزاني
و از اين چشمان پر از شوق مرا
از خودت ميراني
من تو را مثل خدايان اساطيري دور
در خودم ساخته ام
و غرورم را در يک شب باراني
زير پاهاي تو انداخته ام
من به تو باخته ام , باخته ام .......
به روي گونه تابيدي و رفتی
مرا با عشق سنجيدي و رفتي
تمام هستي ام نيلوفري بود
تو هستي مرا چيدي و رفتي
تو گل سرخ مني
تو گل ياسمني
تو چنان شبنم پاک سحري
نه
از آن پاک تري
تو بهاري
نه
بهاران از توست
از تو ميگيرم وام
هر بهار اين همه زيبايي را
هوس باغ و بهارانم از توست
اي بهين باغ و بهارانم تو
اي تو چشمانت سبز
در من اين سبزي هذيان از توست
سبزي چشم تو تخديرم کرد
حاصل مزرعه ي سوخته برگم از توست
زندگي از تو و
مرگم از توست
باز کن در قلبت را
تو اگر باز کني در قلبت را
من نشان خواهم داد
به تو زيبايي عشق را
بگذر از زيور و آراستگي
من تو را با خود تا خانه ي خود خواهم برد
که در آن شوکت پيراستگي
چه صفايي دارد
آري از سادگيش
قصه ي نغز تو از غصه تهي ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
حاجت به بيان نيست، که از روي تو پيداست
من تشنه يک لحظه تماشاي تو هستم
افسوس که يک لحظه تماشايي تو روياست
در خانه احساس، اگر زمزمه اي هست
آن زمزمه از توست، که در جان و دل ماست
من قايق آواره ي درياي تو هستم
خوبست بداني، که دلم عاشق درياست
در حسرت ديدار تو مي سوزم و اما
اين دست خودم نيست، به حق روي تو زيباست
يا بسوز
از اين غم جانکاه من
يا برايش نامه اي از دل نويس
يا بکش شکل مرا با چشم خيس
اي قلم از من برايش ناله کن
شعر هايم شعر هايم را
برايش نامه کن
اي قلم
تو بوده اي در دست من
شاهدي بر هر چه بود و هست من
اي قلم
اي شاهد شب هاي من
اي که هستي همدم تنهاي من
اي قلم اشکت نمي ريزد چرا؟
مي برم حسرت به صبرت مر حبا
اي قلم
آخر نمي سوزي ؟بگو
از نگارش هاي من آتش بجو
اي قلم
در دست من فرياد کن
از غمم در هر کجا بيداد کن
اي قلم اي شاهد اين آه من
بشکن آخر از غم جانکاه من
پرستوي نگاهت ناگهان از دل اشفته من هجرت نميكرد
چه ميشد اولين روزه جدايي برايم تا قيامت شب نميشد
وجود پاك و سرشار از اميدم گرفتار سكوت شب نميشد
چه ميشد ميتوانستم برايت غزل هاي بگويم عاشقانه
و يا در اخريم مصرع شعرم بگيرم از وجودت يك نشانه
چه ميشد زير باران نگاهت , گل نيلوفري را ديده بودم
و يا از باغ همسايه شبانه گل مريم برايت چيده بودم
چي ميشد زير سقف نيلي شب كنارم عاشقانه مينشستي
نميگفتي مسافر هستي امشب تو بغض خسته ام را ميشكستي
اين رو من برات ميگم تا بدوني دوستت دارم بدوني تا آخرش جون پاي عشقت ميزارم
آره تو خوب ميدوني عاشقه اون نگات شدم عاشق سادگي معرفت چشات شدم
مي دونم دوري عزيزم ولي غصه چاره نيست چاره دوري يكم صبوريه اين روزا طرز نگات يه جوريه
مي دونم خسته شدي تو هم از اين روزاي سرد كاش ميشد مثل كتابا اون سه روز رو دوره كرد.
یا از تو حتی با خودم یه لحظه صحبت بکنم
هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت بکنم
بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم
انقدر ظریفی که با یک نگاه هرزه میشکنی
اما تو خلوت خودم تنها فقط مال منی
ترسم اینه که رو تنت جای نگاهم بمونه
یا روی شیشه چشات غبار آهم بمونه
تو پاک و ساده مثل خواب حتی با بوسه میشکنی
شکل همه آرزوهام تجسم خواب منی
حتی با اینکه هیچکس مثل من عاشق تو نیست
پیش تو آینه چشام حقیره لایق تو نیست
حقیره لایق تو نیست
دختري از جنس نور
مهربون وپر غرور
مي خواد که آدم کنه
آخ ما رو از راه دور
خداي آسمونها
خداي کهکشونها
چشماتو خوب وا بکن
نگهدارش بمونه
اون خيلي مهربونه
مر حم زخمامونه
دلم مي خواد بدونه
دلم باهاش ميمونه
دختر 20 خدا
خودش اينو مي دونه
